Det vi står for

Menneskeleg intelligens før kunstig

Du bestemmer; maskina reknar.

Det er greitt å vere presis, for setninga blir sagd lettvint: dette tastaturet driv faktisk med statistikk. Det lærer det nøyaktige punktet der fingeren din landar på kvar tast, og veit kor ofte ein bokstav følgjer etter ein annan. Men dei utrekningane er der for å lyde deg betre, aldri for å bestemme kva du ville seie.

Her finst ingen generativ modell, ingenting som skriv i din stad, og ingenting som reiser til ein tenar for å «forstå» setninga di. Når tastaturet oppdagar ein skrivefeil, føreslår det rettinga: eit trykk for å ta imot henne, ingenting i det heile for å oversjå henne.

Og blir det brukt KI til å byggje appen? Ja. Til å skrive kode, gå gjennom han, jakte på ein feil — som om lag kvar einaste utviklar i dag. Det endrar ingenting ved forpliktinga over, for den forpliktinga handlar om teksten din, ikkje verkstaden: ingen modell skriv meldingane dine, ingenting av det du skriv reiser til ein tenar, og tastaturet gjer ingen nettverksførespurnad.

Ein snikkar brukar ei elektrisk sag. Det gjer ikkje bordet til plast.

Kva dette forbyr: ei retting som blir brukt utan at du vil det.

Kvifor det aldri autokorrigerer →

Respekt for dataa dine

Den beste måten å verne det du skriv på, er å ikkje ha det.

• Tastaturet gjer ingen nettverksførespurnad. Ikkje éin. Så det har ingen stader å sende noko.
• Appen inneheld ingen eksterne bibliotek. Ingen sporar kan gøyme seg der, for der inne finst ingenting anna enn vår eigen kode.
• Reglane dine reiser gjennom DIN iCloud, krypterte felt for felt, med nøklar som blir verande på einingane dine.
• Dei einaste lesbare dataa på vår side er anonyme, avslått som standard og blir trekte tilbake med eitt trykk: fjorten teljarar, og ikkje eit einaste ord.

Kva dette forbyr: reklame, sal av data, eit analyseverktøy frå tredjepart.

Detaljane, linje for linje →

Openheit

Vi publiserer det som kan etterprøvast, òg det som talar mot oss.

Sida «Det vi har lese» tek opp eit funn som talar mot dette tastaturet: autokorrektur hjelper faktisk skrivefarten. Det står der fordi det stemmer. Og språkkartet seier rett ut at prosentane er overslag, ikkje målingar: ingen, nokon stad, måler kva språk verda skriv meldingane sine på.

Kva dette forbyr: å berre sitere det som passar oss.

Studien som talar mot oss →

Grundigheit, og auge for detaljen

Det som ikkje blir målt, er ikkje ferdig.

Ingen av desse tryggingsnetta fanst til å byrje med. Kvart einskilt vart skrive for hand den dagen ein bestemt feil slapp gjennom, og for at det ikkje skulle skje att. Ein grå tone som såg heilt trygg ut, vart vist i 2,93:1 på skjermen, under terskelen til Apple, og ingen auge ville ha oppdaga det. Sidan då blir kvart fargepar som ber tekst målt på eit ekte skjermbilete, aldri på augemål eller utleidd av koden, og det blir ført inn i eit register. Å endre eitt tvingar fram ei ny måling før publisering.

I dag blir sju kontrollar køyrde før ein versjon i det heile kan byggjast: tekst under kontrastterskelen, eit feil typografisk mellomrom i ei fransk setning, ei side på denne nettstaden som ikkje lenger seier det appen seier. Dei erstattar ingen: det er avgjerder som alt er tekne, sette der for at ein trøytt kveld ikkje skal kunne omgjere dei.

Kva dette forbyr: å publisere fordi «det ser bra ut».

Korleis ei avgjerd blir teken her →